اينكه بگويى ، لا إله الّا هو ، پس نفى كنى چيزى را كه جايز در صفت او نيست از شريك گرفتن در عبادت او با اقرار به اينكه او در الوهيتش يكتاء بى همتاء است . ( نه مركّب بود و جسم نه مرئى نه محل * بى شريك است و معانى تو غنى دان خالق ) و از اسم اراده مسمّى ( و حقيقت لا حدّى ( را نموده ، و بعضى گفته‌اند : اسم را ياد نمود ، و مقصود به آن تعظيم و بزرگداشت مسمّى است چنانچه لبيد گويد : ( الى الحول ثم اسم السلام عليكما ) تا يك سال سپس . . . سلام و درود بر شما باد . و خوب است قارى هر گاه اين آيه را قرائت كرد بگويد : سبحان ربّى الاعلى گر چه در نماز باشد ، حضرت باقر عليه السلام فرمود ، هر گاه خواندى سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ، بگو سبحان ربّى الاعلى گر چه در خاطر و باطنت هم باشد . و الاعلى : به معناى قادر و توانايى است كه هيچ قادرى تواناتر از او نيست غالب و قاهر بر هر كس . و بعضى گفته‌اند الاعلى : صفت اسم است ، و معنايش سبّح اللَّه بذكر اسمه الاعلى ، تسبيح و تنزيه كن به ياد نام اعلاى خدايت ، و نامهاى نيكوى خدا تمامش اعلى است . ابن عبّاس گويد : بنام اعلاى پروردگارت نماز بخوان . ( الَّذِي خَلَقَ ) آن خدايى كه خلق را بيافريد ( فَسَوَّى ) و در ميان آنها در باب احكام و اتقان تساوى قرار داد .